او روزه‌دار خواهد بود . و چنين روزه‌اى است كه انسان را به كمال حقيقى خويش نزديك مىسازد . مهم آن است كه در اين ماه مبارك و به تدريج در ماه‌هاى ديگر ، عالم را محضر خدا ببيند و در محضر خدا ادب حضور را رعايت كند . در اين صورت است كه در همين دنيا ، مصداق آيهء شريفه وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى رَبِّها ناظِرَة « 1 » خواهد شد . خلاصهء مطلب تا اينجا آنكه اولًا ، همه بايد از اينكه لياقت حضور در اين ميهمانى را به دست آورده‌اند ، بسيار خوشحال باشند . ثانياً مؤمنين بايد تلاش كنند كه در اين ماه بيش از پيش اهل توجه باشند . خداىناكرده ، آن طور نشود كه اين ماه بر كسى بگذرد و قدمى به جلو نرفته باشد . البته اين توجه در تمامى روزهاى سال لازم است . امام صادق ( ع ) در روايتى مى فرمايند : مَنِ اسْتَوَى يَوْمَاهُ فَهُوَ مَغْبُونٌ وَ مَنْ كَانَ آخِرُ يَوْمَيْهِ خَيْرَهُمَا فَهُوَ مَغْبُوطٌ وَ مَنْ كَانَ آخِرُ يَوْمَيْهِ شَرَّهُمَا فَهُوَ مَلْعُونٌ وَ مَنْ لَمْ يَرَ الزِّيَادَةَ فِىنَفْسِهِ فَهُوَ إِلَى النُّقْصَانِ وَ مَنْ كَانَ إِلَى النُّقْصَانِ فَالْمَوْتُ خَيْرٌ لَهُ مِنَ الْحَيَاةِ « 2 » هر كس دو روزش با يكديگر برابر باشد ، مغبون است . هر كس روز دومش نيكوتر از روز اول باشد ، مورد غبطهء ديگران است . هر كس دومين روزش بدتر باشد ، ملعون است . هر كس در خود افزايشى نبيند ، در حال كاهش است و هر كس رو به كاهش باشد ، مرگ براى او بهتر از زندگى است .

--> ( 1 ) . قيامة / 22 و 23 . ( 2 ) . وسائل الشيعة ، ج 16 ، ص 94 .